دلتنگی برای محال

وفاداری به رویایی که قسمت نیست:

آیا می‌دانستی مغز انسان در مواجهه با «رؤیاهای دست‌نیافتنی» همان مدارهای پاداش را فعال می‌کند که برای اهداف قابل‌دستیابی؟ پژوهش‌های عصب‌شناختی نشان داده‌اند که خیال‌پردازی درباره یک آرزوی محال، دوپامین و سروتونین ترشح می‌کند – دقیقاً مثل زمانی که به یک جایزه نزدیک می‌شوی. این پدیده «لذت انتظار» نام دارد و شاید دلیل این است که حتی می‌دانی «قسمتت نیست» باز هم به آن دل می‌بندی. سؤال جامعه: آیا تا به حال برای رسیدن به چیزی که می‌دانستی نشدنی است انرژی گذاشته‌ای؟

راهکار:

اگر این رویا همان چیزی است که به آن وفاداری، شاید لازم نیست حتماً به سرانجام برسد؛ خودِ وفاداری به یک رؤیا، گاه هویتی عمیق‌تر از تحقق آن به آدم می‌بخشد. می‌توانی از این حس برای خلق یک اثر هنری یا نوشتن یک داستان استفاده کنی.