دلتنگی و حسرت دیدار کسی که نمیآید:
عشق نافرجام دقیقاً همان مدارهای مغزی اعتیاد را فعال میکند: دوپامین برای انتظار، و نوراپینفرین برای اضطراب جدایی. هر بار که به اون فکر میکنی، مغزت مثل یک معتاد دوز کوچکی از لذت میگیرد – و همین باعث میشود نبودنش بیشتر آزار دهد. سوالی که پیش میآید: آیا این نفرین عشق است یا مغز ما را فریب داده؟
راهکار:
اگر این حس رو تجربه میکنی، شاید وقتشه بنویسی که دقیقاً چه چیزی تو این «نبودن» باعث شده حضورش برات انقدر حیاتی باشه. این رو بنویس و بعد ببین اگه همون حس رو میشه با چیز دیگهای پر کرد.