دلتنگی برای کسی که هرگز مال تو نبود:
این جمله دقیقاً یک «پارادوکس نوروبیولوژیک» را توصیف می‌کند: مغز انسان برای فقدان چیزی که هرگز مالکش نبوده، همان هورمون‌های استرس (کورتیزول) و اندوه را ترشح می‌کند که برای مرگ یک عزیز. تحقیقات نشان داده این نوع دلتنگی حتی دردناک‌تر از جدایی واقعی است، چون هیچ خاطره‌ای برای تسکین وجود ندارد. سوالی که پیش می‌آید: آیا این رنج، قیمت ناخودآگاه ما برای تجسم عشقی است که هرگز جرئت نکردیم واقعی اش کنیم؟
راهکار:
این حس ریشه در «نظریه دلبستگی» دارد: مغز ما برای کسی که هرگز مال ما نبوده، همان مسیرهای عصبیِ دلتنگی را فعال می‌کند که برای یک فقدان واقعی. شاید وقتش رسیده این دلتنگی را نه برای یک شخص، بلکه برای نسخه‌ای از آینده که در ذهنت ساختی، سوگواری کنی. بعدش می‌توانی آن انرژی را صرف ساختن یک آینده واقعی با کسی کنی که حاضر است مال تو باشد.