وقتی کسی میداند رنج میکشی اما کمک نمیکند:
آیا میدانستید در روانشناسی به این پدیده «بازداری عاطفیِ فعال» میگویند؟ یعنی فرد نه از روی ناآگاهی، بلکه با آگاهی کامل از رنج دیگری، تصمیم به بیعملی میگیرد. این نوع بیتفاوتی، عمیقتر از غفلت است و ریشه در «خودمحوریِ محافظتی» دارد: او رنج تو را میبیند، اما تسکین تو را تهدیدی برای آرامش خودش میداند. آیا این دقیقاً همان جایی نیست که عشق به «بازی قدرت» تبدیل میشود؟
راهکار:
این متن انگار از جایی عمیق زخم خورده. اگر برای خودت نوشتی، شاید وقتشه بپرسی: «آیا من هنوز منتظر تسکین از طرف اونم یا میتونم خودم آرومش کنم؟» گاهی رها کردنِ انتظار، بزرگترین تسکینه.