دلتنگی برای کسی که هرگز نبود

دلتنگی برای عشقی که هرگز آغاز نشد:

مغز ما در فراق، «سوگیری حافظه انتخابی» رو فعال می‌کنه: فقط لحظات خوب رو به یاد میاره و درد رو پاک می‌کنه. جالبه که تحقیق نشون داده حتی یک جدایی کوتاه، سطح دوپامین رو مثل مصرف کوکائین بالا می‌بره—پس این دلتنگی اعتیادآوره. سوال به جامعه: آیا تا حالا شده با یادآوری عمدی نقاط منفی اون شخص، از شدت دلتنگی کم کنی؟

راهکار:

این حس ریشه در «نظریه دلبستگی اجتنابی-اضطرابی» داره: وقتی از اول نبودن کسی رو آرزو می‌کنی، در واقع دلت برای نسخه‌ای ایده‌آل از اون تنگ شده که هرگز وجود نداشته. یه راه عملی: بنویس دقیقاً چه چیزهایی از اون آدم واقعاً بود و چه چیزهایی رو خودت ساختی؛ این کار وابستگی رو نصف می‌کنه.