قول دیدار دوباره؛ امیدی برای زندگی و خانواده:
مغز قول را مثل پاداش پردازش می‌کند: دوپامین پیش از خودِ دیدار آزاد می‌شود، پس وعده‌های دور می‌توانند حال را التیام دهند. تکرار «برای...» در شعر، یک آیینِ زبانی می‌سازد که نسل‌ها را در یک خط زمانی به هم می‌دوزد. آیا این وعده‌ها پلِ زندگی‌اند یا تعویقِ آن؟
راهکار:
این قول، یک قرارِ معلق با آینده است؛ نه وعدهٔ دروغ، بلکه کشیدنِ نفس در زمان حال. برای اینکه آرزو به تعویق نیفتد، یک نسخهٔ کوچک از همان روز دور را همین امروز بساز: یک تماس کوتاه، یک عکس قدیمی، یا نوشتن یک بیت برای همان آدم‌ها. تکرارهای کوچک، آینده را قابل لمس می‌کنند.