دلتنگی برای جوانان

جای خالی چهل هزار جوان؛ شلوغی شهر هم پرش نمی‌کند:

در روان‌شناسی اجتماعی، دیدن جمعیت زیاد و هم‌زمان حس کردن یک غیبت بزرگ، مغز را دچار «خطای ادراکی مکمل» می‌کند: ذهن به‌طور خودکار صندلی‌های خالی را می‌شمارد، نه آدم‌های حاضر را. به همین دلیل است که هرچه خیابان شلوغ‌تر می‌شود، وزن فقدان چهل‌هزار جوان بیشتر حس می‌شود. این پارادوکسِ «سوگ در ازدحام» است؛ جمعیت، غیاب را پررنگ‌تر می‌کند.

راهکار:

این جمله یک سندرم اجتماعی را نشان می‌دهد: «ازدحامِ تنها». جمعیت زیاد، نبودنِ عزیزان را پررنگ‌تر می‌کند، چون مغز بین «حضور فیزیکی» و «حضور معنایی» تفاوت می‌گذارد. اینجا خیابان شلوغ است، اما حافظه جمعی یک جای خالی دائمی ساخته است.