دلتنگی برای حرم امام حسین و روزهای سخت:
پژوهش‌های روان‌شناسی محیط نشان می‌دهد فضاهای زیارتی با معماری گنبدی و نور کم، ضربان قلب را کاهش و امواج آلفای مغز را افزایش می‌دهند؛ گفت‌وگوی ذهنی با یک شخصیت مقدس در چنین فضایی مانند مراقبه فعال عمل می‌کند. جالب‌تر اینکه حرم امام حسین پس از چندین تخریب تاریخی، بازسازی شده و به نماد «تداوم سوگواری جمعی» تبدیل شده است. اگر حرم فیزیکی در دسترس نباشد، مغز تو تا چه حد می‌تواند همان حس امن را بازسازی کند؟
راهکار:
این متن را می‌شود این‌طور بازخوانی کرد: تو به‌دنبال یک «شنونده قدسی» هستی، نه صرفاً یک مکان. پس می‌توانی همان گفت‌وگوی بی‌واسطه را همین‌جا با نوشتن ادامه بدهی و از دل همین دلتنگی، یک مناجات کوتاه بسازی؛ حرم درونی‌ات همان نقطه امنی است که در متن ساخته‌ای.