دلتنگی برای ضریح

دلتنگی که از مرزها رد می‌شود و به ضریح می‌رسد:

در علوم اعصاب، «تصویرسازی ذهنی زیارت» همان نواحی از مغز را فعال می‌کند که گویی واقعاً در حرم ایستاده‌ای؛ آمیگدال و هیپوکامپ بدون نیاز به عبور فیزیکی، نقشهٔ مکان مقدس را بازسازی می‌کنند. دلتنگیِ مرزگذر، شکلی از «دلبستگی مکانی» است که روان‌شناسان آن را پیوند عاطفی با مکان مقدس می‌نامند؛ پیوندی که حتی در دوری، سیستم پاداش مغز را روشن نگه می‌دارد. آیا این همان «زیارت از دور» است؟

راهکار:

دلتنگی، خودش یک راه عبور است؛ همان لحظه‌ای که دلت به ضریح گره می‌خورد، مرزها بی‌معنا می‌شوند. این متن، گواهی بر این است که زیارت قبل از رسیدن شروع می‌شود.