دلتنگی برای دیانا بهادر - غم از دست دادن رفیق موتورسوار:
جالب است که مغز انسان هنگام سوگواری، همان مدارهای عصبی وابستگی را فعال میکند که هنگام حضور فیزیکی عزیز. یعنی دلتنگی فقط یک احساس نیست، یک واکنش زیستشناختی به فقدان محرک چهره و صدای اوست. این همان دلیلی است که گاهی حس میکنی دیانا هنوز کنارت است – مغزت نمیخواهد بپذیرد که نقشهٔ عصبی او دیگر بهروز نمیشود. آیا شرمندگی از زنده ماندن، نوعی وفاداری به یاد اوست؟
راهکار:
این حس شرم از زنده ماندن را با یادآوری خاطرات خوب و انجام کارهایی که او دوست داشت (مثلاً موتورسواری به افتخارش) به یک اقدام مثبت تبدیل کن. عزاداری سالم یعنی خاطرهها را نگه داری و خودت را نبخشی.