دلتنگی برای بی‌وفایی

خیانت عزیزان و نگرانی برای دست‌هایشان:

ناهماهنگی شناختی فقط یک نظریه نیست؛ مدار بقای ذهن در برابر درد است. وقتی «عزیز» هم منبع امنیت باشد هم منبع خطر، مغز برای حفظ دلبستگی، خطر را بازنویسی می‌کند: دستی که خاک می‌ریزد «آزارگر» نیست، «نیازمند مراقبت» است. برای همین، نگرانی تو دقیقاً همان سازوکاری است که اجازه نمی‌دهد از گور بیرون بیایی.

راهکار:

این جمله را می‌توان برعکس خواند: «عزیزانم» کسانی نیستند که دفنت می‌کنند؛ کسانی‌اند که تو برایشان «گورکنِ مهربان» شده‌ای. شاید نگرانی تو نه برای دست‌های آن‌ها، بلکه برای نقشِ «فداکارِ» خودت است که نمی‌خواهی از دستش بدهی.