دلتنگی برای روزهایی که هنوز نیامدهاند:
آیا میدانستید مغز انسان هنگام تصور یک رویداد مثبت آینده، همان دوپامین و سروتونینی را ترشح میکند که گویی آن رویداد همین الان رخ داده است؟ این پدیده «پاداش پیشبینیشده» نام دارد و دلیلش این است که مدارهای عصبی لذت، بین تجربهٔ واقعی و خیالپردازی آینده تفاوت قائل نمیشوند. یعنی تو همین حالا هم آن روزهای نیامده را در سطح شیمیایی «زیستهای»! حالا سوال اینجاست: اگر مغزت فریب میخورد، چرا خودت را مجبور نکنی که روزهای خوب را هر روز تصور کنی؟
راهکار:
این حس درواقع شکلی از «نوستالژی پیشگیرانه» است؛ ذهن ما برای روزهایی که هنوز نیامدهاند، تصویرسازی میکند و همان مادهٔ شیمیایی لذت را آزاد میکند که گویی آن روزها را تجربه کردهایم. شاید وقت آن رسیده که یک «دفترچهٔ انتظار» بسازی و سه تا از بهترین روزهایی که آرزو داری بیایند را با جزئیات بنویسی – این کار شانس تحققشان را بیشتر میکند.