چرا عشق را فقط در فراق حس میکنیم؟:
پدیدهای به نام «نقصانمحوری» در روانشناسی میگوید مغز انسان برای بقا بیشتر به فقدانها توجه میکند تا داشتهها. عشق وقتی هست، نادیده گرفته میشود چون سیستم عصبی به آن عادت میکند؛ اما نبودش مثل سکوت ناگهانی یک آهنگ همیشگی، تمام توجه را میرباید. این مکانیزم تکاملی است، نه نقص عاطفی. سوال بهجامانده: آیا میتوان این ادراک را معکوس کرد و در زمان بودن هم عشق را احساس کرد؟
راهکار:
بیایید این حس را برعکس کنیم: بهجای انتظار برای از دست دادن، لحظههای کوچک عشق را در همین حال و هوای روزمره پیدا کنید. مثلاً حس گرما وقتی کسی چایتان را یادش میرود اما برایتان میآورد.