دلتنگی با چای

چای و دلتنگی: وقتی نبودنت می‌سوزاند:

چای واقعاً دوزیستی شیمیایی دارد: تیانینِ آن آرامش می‌دهد و کافئینش هوشیاری را بالا می‌برد؛ همین ترکیب بسته به زمینهٔ ذهنی می‌تواند حس گرمای محبت یا سوز دلتنگی را تشدید کند. جالب‌تر اینکه پژوهش ویلیامز و بارگ در ۲۰۰۸ نشان داد لمس فنجان داغ، قضاوت انسان را دربارهٔ دیگری گرم‌تر می‌کند. پس شاید چای نه خیانتکار، که آینهٔ دمای رابطه است؛ وقتی او نیست، همان گرما به جای پوست، به زخم می‌رسد.

راهکار:

اینجا چای در واقع استعاره‌ای از خودِ رابطه است؛ نبودنش همان گرمایی را که قرار بود آرامت کند، به سوزِ زخم تبدیل می‌کند. پس چای خیانتکار نیست، بلکه دماسنجِ حضور است: با او «هم‌آغوشیِ گرم» می‌شود و بی‌او «تبِ دلتنگی».