دلتنگی از حضور بی روح

دلگیری از حضورهای پوچ: شعر کوتاه:

تحقیقات عصب‌شناختی نشان می‌دهد که «تنهایی در جمع» (Loneliness in a crowd) همان ناحیه‌ی مغز را فعال می‌کند که درد جسمی (قشر سینگولیت قدامی). یعنی یک «بودن خالی» واقعاً می‌سوزاند، نه شاعرانه! جالب اینجاست که مغز ما برای غیبت کامل راهکارهای سازگارانه دارد، اما برای حضور بی‌روح، مکانیزم دفاعی ندارد. آیا این تناقض یعنی باید یاد بگیریم انتظارمان از «بودن» را بازتعریف کنیم؟

راهکار:

تضاد «بودنِ خالی» یادآور نظریه‌ی «حضور غایب» در روانشناسی است: وقتی کسی فیزیکی هست اما از نظر عاطفی غایب، مغز ما همان مدارهای درد فیزیکی را فعال می‌کند. شاید باورش سخت باشد، اما یک رابطه‌ی سطحی می‌تواند آسیب‌زا‌تر از تنهایی مطلق باشد.