دلتنگی مولانا برای شمس تبریزی؛ ناکامی یا الهام؟:
جالب است بدانید شمس تبریزی پس از دو سال همراهی با مولانا ناگهان ناپدید شد و مولانا در فراقش به چنان جنونی رسید که دیوان شمس را سرود. تحقیقات روانشناختی نشان می‌دهد «ناتمامی» در روابط انسانی، فعال‌ساز قوی خلاقیت است - همان حسِ «نشدن» که شما به آن اشاره کردید. سوال برای شما: آیا این «نشدن» ارزشمندتر از «شدن» نیست؟
راهکار:
این بیت دقیقاً به همان نقطه‌ای اشاره دارد که مولانا پس از ناپدید شدن شمس به آن رسید: غم فقدان به اوج خلاقیت تبدیل شد. تجربه‌ای که در روانشناسی به «اثر ناتمامی» معروف است - چیزهای ناقص ذهن را درگیر می‌کنند تا جبرانشان کند. شاید این حس «نشدن» خود موتور محرک زیباترین سروده‌های تاریخ بوده است.