دلتنگی مثل پوست تن است؛ نه پیراهنی که عوضش کنی:
دلتنگی فقط یک حس نیست؛ اسکنهای مغزی نشان میدهند دلتنگیِ حاد، همان مدارهای درد فیزیکی را فعال میکند: اینسولای قدامی و قشر سینگولیت. پوست هم بزرگترین عضو حسی بدن است و وقتی تماس انسانی کم میشود، کورتیزول بالا میرود و بدن دلتنگی را دقیقاً مثل یک زخم پوستی حس میکند. پس «پوستِ تن» یک استعاره نیست؛ گزارشِ فیزیولوژیک است. آیا میشود دلتنگی را مثل زخم درمان کرد، نه مثل لباس؟
راهکار:
این تصویر را یک قدم جلوتر ببر: دلتنگی مثل پوست، گاهی خشک میشود و ترک میخورد، اما نمیشود یکجا کندنش؛ میشود با پذیرش و گفتوگو با آن، تحملپذیرش کرد. ادامهاش میتواند این باشد: «دلتنگی خالکوبیِ ناخواستهای است که تا تغییرِ نگاه، با آدم میماند.»