دلسردی از اطرافیان

ناسپاسی آدم‌ها در برابر وفاداری سگ:

در روان‌شناسی به این «سوگیری منفی» می‌گویند: ذهن انسان برای بقا، تجربه‌های بد را چند برابر قوی‌تر از تجربه‌های خوب ثبت می‌کند؛ برای همین محبتِ تو به‌سرعت از حافظه دیگران محو می‌شود و فقط اشتباه‌هایت می‌ماند. اما سگ‌ها به‌واسطه تکامل اجتماعی با انسان، محبت را با اکسی‌توسین و دوپامین پیوند می‌زنند و چهره مهربان صاحب‌شان را در حافظه بویایی خود ذخیره می‌کنند. آیا واقعاً مشکل از سگ بود، یا از مغزِ قدرنشناسی که فراموش کردن را به بقا ترجیح می‌دهد؟

راهکار:

این حرف یک نگاه تازه می‌خواهد: آدم‌ها قرار نیست مثل سگ پس بدهند؛ سگ با غریزه وفادار است، آدم با «انتخاب» وفادار می‌شود. شاید تلخی جمله‌ات از این است که هنوز از آدم‌ها انتظار داری آن انتخاب را بکنند.