ترحم الکی: چرا بعد نزدیک شدن میگوییم حقش بود؟:
فرضیه «دنیای عادلانه» در روانشناسی اجتماعی میگوید انسانها برای کاهش اضطراب ناشی از بیعدالتی تصادفی، ناخودآگاه قربانی را مقصر میدانند تا باور کنند جهان منصفانه کار میکند. همدلی اولیهات واقعی بود، اما مغزت برای حفظ امنیت روانی، سریع به جستجوی دلیل لیاقت رنج میگردد. این سنگدلی نیست، مکانیسم بقای روان است. چندبار این چرخه را در روابطتان تکرار کردهاید؟
راهکار:
این حس، خط مرزی میان همدلی از دور و قضاوت از نزدیک است. در روانشناسی به آن «خطای بنیادی اسناد» نزدیک میشویم: ما رنج غریبهها را به شرایط و رنج نزدیکان را به شخصیتشان نسبت میدهیم. شاید وقتی نزدیک میشویم، انتخابهای تکرارشوندهشان را میبینیم. اما مراقب باش این آگاهی، همدلیات را خاموش نکند.