آزار به اندازه عشق؛ جملهای برای دلشکستگان:
پدیدهای روانشناختی به نام «ناهماهنگی شناختی» توضیح میدهد چرا گاهی به کسی که دوستمان دارد بیشتر آسیب میزنیم: مغز برای کاهش تضاد میان «عشق عمیق» و «رفتار زننده»، رفتار را توجیه میکند. جالب اینجاست که هرچه عشق قویتر باشد، فشار توجیه بیشتر است و آزار هم عمیقتر. آیا این جمله انعکاس همان مکانیزم است؟
راهکار:
نگاه تازه: این جمله انگار از زاویهٔ «قربانیِ عشق» نوشته شده، اما میتوان آن را از چشم «عاشقی که ناخواسته سمی میشود» هم دید. شاید حقیقت این باشد: هرکس به اندازهٔ ظرفیتش عشق میورزد، و برخی ظرفیت پذیرش عشق را ندارند و آن را به آزار تبدیل میکنند. سؤال اینجاست: آیا راهی برای شکستن این چرخه وجود دارد؟