ما برای همه مینویسیم، اما فقط یک نفر میخواند:
در علوم اعصاب به این پدیده «مخاطب خیالی» میگویند: مغز نویسنده هنگام نوشتن، یک خوانندهٔ مشخص را شبیهسازی میکند و با همین کار، متن او برای بقیه مبهم و برای همان یک نفر شفاف میشود. پژوهشها نشان دادهاند که خوانندهٔ واقعی هنگام مواجهه با متنی که «برای همه» نوشته شده، همان مسیر عصبی گفتوگوی صمیمی را فعال میکند. یعنی متن در واقع کد مشترکی است میان دو ناشناس که هیچکس جز خودشان از آن خبر ندارد. آیا شما هم تا به حال متنی را برای همه منتشر کردهاید که فقط برای یکی باشد؟
راهکار:
برای همه نوشتن، گاهی تنها راهِ رسیدن به همان یک نفر است؛ متن، آدرسی دارد که فقط مخاطبش پیدا میکند.