شعرم به چه کار آید وقتی تو نمیخوانی:
جالب است بدانید در روانشناسیِ نوشتن، پدیدهای به نام «مخاطب خیالی» داریم؛ بسیاری از شاعران بزرگ برای کسی سرودهاند که هرگز شعرشان را نخوانده. حتی شاملو میگوید: «شعر من گرسنهای است که در بهاران به دنیا آمده...» این تناقضِ نوشتن برای ناخواننده، موتور محرک ادبیات است. شما برای چه کسی مینویسید؟ مخاطب خیالیتان کیست؟
راهکار:
شعر تو فقط برای یک جفت چشم نیست؛ نوعی مستندسازیِ خودِ در حالِ زیستن است. پیشنهاد میکنم این بیت را همین حالا در تاو بگذاری و ببینی چند نفر دقیقاً همین حس را زیستهاند—مخاطب گاهی خودِ جمعِ همدرد است، نه یک نفر خاص.