دلنوشته عاشقانه: روزی که در آغوشت بگیرم؛ هرگز نگو محال:
مغز ما به شدت برای «انتظار پاداش» سیمکشی شده است. تحقیقات نشان میدهند که ترشح دوپامین در مرحله انتظار یک اتفاق خوب (مثلاً دیدار معشوق) تا ۳۰٪ بیشتر از خود آن اتفاق است. به زبان ساده، خیالپردازی درباره لحظهای که در آغوشش میگیری شاید لذتبخشتر از خود آن لحظه باشد. این یعنی امید، قویترین داروی طبیعی ماست. یک سوال: اگر میدانستید فردا حتماً اتفاق میافتد، هنوز هم این شعر همینقدر میلرزاندتان؟
راهکار:
این بیت یک زاویه دید جدید میطلبد: 'خدا را چه دیدهای' را میتوان اینطور بازنویسی کرد: 'تو هم ندیدهای که من برای رسیدن به تو چه نقشههایی دارم.' یعنی امید فقط از سمت خدا نیست، از سمت عاشق هم هست. این ناآگاهی دوطرفه، شیرینی انتظار را دوچندان میکند.