در روانشناسی شناختی به این «سوگیری نتیجه» میگویند...
چرا برای باران شعر میگویند نه ابر؟:
در روانشناسی شناختی به این «سوگیری نتیجه» میگویند: ما تمایل داریم فرآیند را نادیده بگیریم و فقط به نتیجه توجه کنیم. ابر همان فرآیند خلق است، اما همه به باران (نتیجه) دل میبندند. آیا هنر واقعی در نادیده گرفته شدن نهفته است؟
راهکار:
اگر ابر نبود، بارانی هم نبود. پس شاید هنر واقعی در دیده نشدن است؛ قدر فرآیند را بدانیم، نه فقط نتیجه را.