چرا آدمها با وجود قولهای مکرر میروند؟:
تحقیقات روانشناسی میگوید: وقتی انسان قولی میدهد، بیشتر برای کاهش ناراحتی لحظهای طرف مقابل است تا تعهد واقعی. در مغز ما مکانیزمی به نام «ناهماهنگی شناختی» باعث میشود پس از قول دادن، خودمان را قانع کنیم که شرایط تغییر کرده و دیگر الزامی نیست. نتیجه: هر قول یک وعدهی موقت است نه یک قرارداد ابدی. سوال: آیا تا به حال قولی دادهاید که بعداً برایش بهانه تراشیدید؟
راهکار:
این جمله رو از زاویهای دیگه ببین: شاید اونها که میروند، نه به خاطر تو، بلکه به خاطر ترس خودشان از ماندن است. گاهی قولها فقط پوششی برای ناتوانی در روبرو شدن با واقعیت هستند. پس جای تأسف نیست، جای درک است.