اگر کسی قصد رفتن دارد، بهانه میآورد:
آیا میدانستید طبق نظریهی «ناهماهنگی شناختی»، مغز انسان وقتی بین عمل و باور تناقض میبیند، خودکار بهانهسازی میکند تا آرامش روانی حفظ شود؟ مثلاً کسی که از رابطه خارج میشود، ناخودآگاه نقاط منفی طرف مقابل را بزرگ میکند تا تصمیمش توجیه شود. این یعنی بهانهها اغلب بعد از تصمیم ناخودآگاه ساخته میشوند، نه قبلش. به نظرتان آیا گاهی ما خودمان هم ناخواسته در دام این بهانهسازی گیر میافتیم؟
راهکار:
این جمله یک مکانیسم دفاعی روانی رو فاش میکنه: وقتی کسی ناخودآگاه تصمیم به ترک گرفته، ذهنش بهانههایی میسازه تا احساس گناه رو کم کنه. حواست باشه که هر بهانهای نشونهی عمق قصد نیست، گاهی ترس از صمیمیت هم خودش را به شکل بهانه نشان میدهد.