دلیل تنهایی در جمع

سکوت در میان فریادها؛ بهانه‌ای برای گذر:

در فیزیک کوانتوم، خلأ هیچ‌جا واقعاً ساکت نیست؛ پر از نوسانات است. مغز هم هنگام سکوت، همان نورون‌های شنوایی را فعال می‌کند که هنگام فریاد فعال می‌شوند؛ یعنی سکوت یک «حضور» است، نه یک غیاب. پس در میان فریادها، این سکوت است که ما را به‌عنوان «آستانه» انتخاب می‌کند. شما سکوت را می‌شنوید یا فقط فریادها را؟

راهکار:

بازنویسی این تصویر: ما بهانه نیستیم؛ ما همان گذرگاه سکوتیم. اگر سکوت برای عبور به ما نیاز دارد، پس بودنِ ما نه بی‌معنا، بلکه آستانه‌ای برای شنیده‌شدن است.