موزم اگه خوبی نبینه زود سیاه میشه: استعارهای از دلتنگی:
موز به محض جدا شدن از درخت، گاز اتیلن تولید میکند که با اکسیداسیون، پوستش را تیره میکند. جالب اینجاست که هرچه موز آسیب بیشتری ببیند، اتیلن بیشتری ترشح میکند—درست مثل آدمها که با هر زخم عاطفی، سریعتر در تاریکی فرو میروند. آیا این تشابه تصادفی است یا گیاهان هم دردی را حس میکنند؟
راهکار:
شاید سیاه شدن موز، نه از بیمهری که از واکنش شیمیایی به تنهایی باشد؛ مثل آدمها که گاهی تاریکی را از درون خودشان میسازند. این استعاره میگوید سیاهی همیشه تحمیل نمیشود، گاهی یک فرایند طبیعیِ رها شدن است.