خندهای که از فرط غم میآید: راز خنده عصبی:
پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهند که قهقهه در موقعیتهای اضطرابزا، ناشی از فعالیت همزمان آمیگدال و قشر کمربندی پیشین است؛ مغز وقتی بین گریه و خنده مردد میماند، برای جلوگیری از فروپاشی روانی، سیستم پاداش را فعال میکند و این «خنده فروپاشانه» را میسازد. در تاریخ، سربازان جنگ جهانی اول نیز چنین خندههای نامتناسب را گزارش کردهاند. آیا این خندهها نشانهی تابآوریست یا فروپاشی؟
راهکار:
این خندهی ناگهانی در اوج درماندگی، فریاد مغز برای بازنشانی هیجانی است؛ وقتی گریه دیگر برای آن حجم از غم کافی نیست، خنده مثل یک فیوز عمل میکند تا مدار روانی از هم نپاشد. اینجا خنده دیگر شادی نیست، یک مکانیسم بقاست.