آیا بیاعتمادی به همه منطقی است؟:
در روانشناسی به این پدیده «خطای تعمیم افراطی» میگن: یک تجربه بد رو به کل هستی تعمیم میدی. جالبه که آب همون آبست، ولی تو دو تا نقش متضاد داره: نجات و غرق کردن. این دوگانگی دقیقاً شبیه رابطههای انسانیه که اعتماد نه سیاهست نه سفید، بلکه یک احتماله. آیا حاضر هستی برای یک جرعه، ریسک یه طوفان رو بپذیری؟
راهکار:
این استعاره نشوندهندهٔ یک پارادوکس قدیمیه: هر چیزی که نجاتدهندهست، میتونه نابودکننده هم باشه. شاید به جای فرار از اعتماد، بهتره به این فکر کنی که چطور ریسک رو مدیریت کنی، نه اینکه کلاً حذفش کنی.