قاتل رویاها؛ چرا رویاهایمان بیدلیل نمیمیرند؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که وقتی یک رویا به عادت روزانه تبدیل نمیشود، مسیرهای دوپامینرژیک مغز تحلیل میروند. عملاً مغز «میکشدشان» چون دیگر پاداشی نمیبیند. قاتل واقعی «بیتکرارى» است. سوال: شما آخرین بار کی به رویای قدیمیتان یک دقیقه وقت دادید؟
راهکار:
این جمله انگشت روی یک حقیقت روانشناختی میگذارد: «اثر زیگارنیک» میگوید ذهن ناتمامها را رها نمیکند. پس قاتل واقعی رویاها نه یک چیز بیرونی، که «توقف در نیمهراه» است. اگر رویا زنده بماند، باید مدام به آن آب و غذا بدهی. راهکار: هر روز یک قدم کوچک حتی به اندازه یک خط روی کاغذ.