چرا همیشه عاشق آدمهای ناممکن میشویم؟:
مغز ما تحت تاثیر دوپامین، جذب ناپایداری و ابهام میشود. تحقیقات نشان میدهد که عشق به ناممکنها با فعالسازی مدارهای پاداش مغز، شبیه به اعتیاد عمل میکند. وقتی دسترسی قطعی نیست، ترشح دوپامین اوج میگیرد. این همان دلیلی است که بازیهای شانسی اعتیادآورند. آیا آگاهی از این مکانیسم میتواند شکست عاطفی را کاهش دهد؟
راهکار:
شاید جذب ناممکنها، نه از شور عشق، که از بیمِ تعلقخاطر عمیق ناشی میشود. روانکاوی مدرن آن را 'عشق فانتوم' مینامد؛ عشقی امن که هرگز به واقعیت نمیرسد و ما را از مواجهه با آسیبپذیریهای خودمان محافظت میکند.