دلخوشی بیهوده

دلخوشی بیهوده و نفرین به شاید:

مطالعات علوم اعصاب نشان می‌دهد وقتی ذهن با «شاید» مواجه می‌شود، دوپامین به‌طور معیوبی ترشح می‌شود: مغز پاداشِ ممکن را تصور می‌کند بدون اینکه پاسخی دریافت کند. این «حالت انتظار» همان جایی است که اضطراب زاده می‌شود. نکته‌ی جالب: «شاید» در حقیقت یک مکانیزم دفاعی است که ما را از تصمیم‌گیری قطعی و ریسک شکست مصون نگه می‌دارد. آیا واقعاً «مهیا نشدنِ شاید» یک لعنت است یا رهایی از توهم؟

راهکار:

«شاید» یک احتمال نیست؛ یک تله‌ی ذهنی است که مغز را در نیمه‌راهِ قطعیت نگه می‌دارد. این متن را به‌جای نفرینِ «شاید»، می‌توان به سوالی برای خود تبدیل کرد: اگر «شاید» هرگز محقق نشود، کدام قدم کوچک امروز مسیر را از احتمال به واقعیت تغییر می‌دهد؟