ارزش دادن به آدمها و آرزوی انسان ماندن:
در روانشناسی اجتماعی به این وضعیت «خطای بنیادی اسناد» میگویند؛ رفتار خوب را به شخصیت و رفتار بد را به موقعیت نسبت میدهیم. اما برای آدمِ ارزشمند، مغز «حساب ویژه» باز میکند: انتظار ثبات اخلاقی دارد و هر لغزش، نقض قرارداد نانوشته دیده میشود. نتیجه؟ انسان ماندن به معیاری دستنیافتنی بدل میشود. جالب اینجاست که این سختگیری را درباره خودمان کمتر اعمال میکنیم.
راهکار:
این جمله را میشود اینطور بازخوانی کرد: آدمی که برایت ارزشمند است، اگر ادعای فرشتهبودن نکند و همان انسانِ معمولی بماند، شاید دارد سختترین شکل احترام را به رابطه نشان میدهد. ارزشدادنِ تو قراردادِ بیخطا بودن نیست؛ اتفاقاً کسی که بعد از ارزش دیدن، نقاب نمیزند، «انسان ماندن» را انتخاب کرده است.