دلخوری از همه

دلشکستگی از دوست و دشمن: دردی که دو طرفه می‌تازد:

مغز انسان طوری طراحی شده که درد طرد شدن اجتماعی را دقیقاً در همان مراکزی پردازش می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کند. به همین دلیل است که «دل شکستن» فقط یک استعاره نیست؛ مغز واقعاً آن را مثل شکستگی استخوان رمزگذاری می‌کند. از نظر تکاملی، زنده ماندن ما به تعلق گروهی وابسته بود، پس خیانت دوست یا دشمن، تهدیدی مرگبار محسوب می‌شد. حالا پرسش تند: اگر درد عاطفی و فیزیکی اینقدر شبیه‌اند، چرا برای زخم روانی مرخصی نمی‌گیریم؟

راهکار:

این درد عمیق یک روی دیگر هم دارد: وقتی از دوست و دشمن یکسان زخم می‌خوری، یعنی دیوار دل‌بستگی‌ات آنقدر شفاف است که نقاب‌ها را نمی‌بیند. انتظار تو از هر دو سو بالا بوده، و این نشانی از رادیکال‌ترین نوع اعتماد است. شاید غم در این است که آینه‌ها زودتر از آدم‌ها می‌شکنند.