غرور و تنهایی؛ چرا همه میروند؟:
در روانشناسی، غرور اغلب یک مکانیسم دفاعی برای پنهانکردن ترس از طردشدگی است. مغز تهدیدِ از دست دادن رابطه را مانند درد فیزیکی پردازش میکند؛ به همین دلیل چسبیدن به غرور یا پیشدستی در ترککردن، تلاشی ناخودآگاه برای کنترل همان درد است. پژوهشهای سبک دلبستگی نشان میدهد افراد اجتنابی با باور «همه میروند» همان فاصله را میسازند و پیشگویی خودشان را محقق میکنند. یعنی غرور نهتنها محافظ نیست، بلکه طراح تنهایی است.
راهکار:
این جمله نسخه تلخ یک معادله روانی است: غرور اغلب سپری در برابر ترس از طردشدن است، اما همزمان فاصلهای میسازد که دیگران را فراری میدهد؛ پس آنچه «محافظ» به نظر میرسد، میتواند عامل اصلی تنهایی باشد.