دلخوری از دوست صمیمی

دلشکستگی از رفیق؛ وقتی هم دوستش داری هم دلت را می‌شکند:

طبق پژوهش‌های عصب‌شناسی، درد عاطفی ناشی از طرد شدن توسط آدم نزدیک، در قشر سینگولیت قدامی و اینسولا پردازش می‌شود؛ دقیقاً همان مناطقی که درد فیزیکی را ثبت می‌کنند. به همین دلیل وقتی «رفیق مهم» دلت را می‌شکند، مغزت آن را مثل یک آسیب واقعی اعلام خطر می‌کند و هورمون استرس کورتیزول بالا می‌رود. دلشکستگی از دوست صمیمی فقط استعاره نیست؛ زیست‌شناسی بقاست.

راهکار:

شاید این جمله به‌جای «دلشکستگی»، به «عمق دلبستگی» اشاره دارد؛ آدم فقط از کسی دلش می‌شکند که جایش در قلب امن بوده است. این پارادوکس می‌تواند شروع یک گفت‌وگوی صادقانه باشد، نه پایان یک رابطه.