چرا باید به زندهها سر بزنیم؟:
تحقیقات نشان میدهد مغز انسان برای «فقدان» ارزش بیشتری قائل است تا «حضور» – پدیدهای به نام «نقصگرایی احساسی». مثلاً وقتی کسی میمیرد، ناگهان تمام خوبیهایش را به یاد میآوریم، اما وقتی زنده است، از جزئیات آزاردهندهاش شکایت میکنیم. این داستان شبیه «اثر مریم گلی» است: گلهای باغچه را فقط وقتی میبینیم که خشک شدهاند. آیا تا به حال برایتان پیش آمده که برای یک دوست زنده همان قدر وقت بگذارید که برای مراسم خاکسپاری یک غریبه؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس شناختی را برملا میکند: ما اغلب برای مردگان مراسم میگیریم و در غمشان فرو میرویم، اما از کنار زندهها بیتفاوت میگذریم. در روانشناسی به این «سوگیری غیاب» میگویند – ذهن ما روی چیزهای ناپدیدشده متمرکز میشود و چیزهای حاضر را نادیده میگیرد. شاید ارزش دارد امروز به جای فکر کردن به گذشته، به یک نفر زنده زنگ بزنیم.