دلگرمی بعد از ناامیدی

امید به خدا بعد از تلاش؛ پیامی برای دلگرمی دخترهای ناامید:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد پاداشِ غیرقابل‌پیش‌بینی، دوپامین بیشتری نسبت به پاداشِ قطعی آزاد می‌کند. اسکینر با آزمایش کبوترها نشان داد وقتی کبوتر می‌فهمد دانه همیشه نمی‌آید، نوک‌زدنش وسواسی می‌شود. یعنی دقیقاً همان بلاتکلیفیِ «کی جواب میاد؟» است که مغز را روی تلاش نگه می‌دارد. پس این امید بی‌پشتوانه نیست؛ یک سازوکار تکاملیِ بقاست. سؤال: اگر جواب هیچ‌وقت نرسد، آیا خودِ تلاش در لحظه‌ی اکنون ارزشی ندارد؟

راهکار:

این پیام را می‌شود از «امید به نتیجه» به «امید به معنا» تغییر داد: اگر تلاش‌ها قرار نیست همان‌طور که می‌خواهی جواب بگیرند، خودِ آن‌ها شخصیتت را می‌سازند. نتیجه همیشه در کنترل تو نیست، اما انسانی که داری می‌شوی، همان جواب خداداده‌ی تلاش‌هایت است.