دلگیری از خدا

حسرت آرزوهای برآورده‌نشده و غم دل:

در روان‌شناسی به این وضعیت «درماندگی آموخته‌شده» می‌گویند: سلیگمن نشان داد پس از شکست‌های مکرر، مغز حتی راه فرار را نمی‌بیند و سیستم جست‌وجوی پاداش عملاً خاموش می‌شود. جالب‌تر این‌که مغزِ ناامید، خاطرات ناکامی را دقیق‌تر از موفقیت‌ها بایگانی می‌کند تا از تکرار دردسر جلوگیری کند؛ یعنی این حجم غم، خطای ضعف نیست، یک استراتژی بقاست. چرا مغز ما درد نرسیدن را قوی‌تر از لذت رسیدن ذخیره می‌کند؟

راهکار:

این متن، آینهٔ لحظه‌ای است که انتظار از زندگی فروکش کرده؛ در ادبیات عرفانی، چنین شبی را «شبِ ظلمتِ پیش از صبح» می‌خوانند، جایی که تمام خواستن‌ها می‌میرند تا چیز تازه‌ای متولد شود. می‌شود این غصه را نه پایان، بلکه سکوتِ پیش از تغییر خواند.