دلتنگی برای کسی که فکر میکردی خاص است:
پدیدهٔ روانشناختی شکاف ایدهآلسازی: مغز ما در مراحل اولیه، با ترشح دوپامین دیگران را بزرگنمایی کرده و میگوید 'این شخص با همه فرق دارد'. اما با دیدن اولین نقص، سقوط شناختی رخ میدهد؛ یعنی خطای 'تقسیمبندی دوگانه'. در واقع، ما نه عاشق آدمها، بلکه عاشق تصویری میشویم که از آنها ساختهایم. چند درصد این دلگرفتنها، نتیجهٔ توقع خود ماست؟
راهکار:
همهٔ آدمها نقص دارند. شاید آن 'تفاوت' را خودت به او بخشیده بودی، چون نیاز داشتی باور کنی آدمهای خاص وجود دارند. حالا که این باور ترک خورده، فرصتی است برای دیدن آدمها همانطور که هستند، نه آنطور که میخواهی باشند.