دلداری دادن به غمگین

دلداری عاشقانه برای شب‌های تنهایی:

گریه فقط تخلیه‌ی احساس نیست؛ اشک‌های احساسی حاوی کورتیزول و پرولاکتین‌اند و بدن با گریه، هورمون‌های استرس را بیرون می‌ریزد. مغز هم بعدش اندورفین ترشح می‌کند تا درد واقعاً کمتر شود. این یعنی همین «حال نداشتن» یک مکانیزم بقاست که به‌مرور «از یادت می‌ره». سؤال اینجاست: چرا ما کسی را که اشک‌هایمان را می‌بیند، فراموش نمی‌کنیم؟

راهکار:

اینجا یک تناقض قشنگ پنهانه: «بی‌اهمیت بودن» و «دلخوشیِ شب‌ها» توی یک قاب جمع شدن؛ شاید یعنی عشق همون حضورِ بی‌چشم‌داشت در روزهایی که کسی نمی‌فهمدت.