تعادل در اهمیت دادن به دیگران؛ راهی برای فرار از آسیب:
در روانشناسی به این پدیده «پارادوکس صمیمیت» میگویند: هرچه بیشتر به کسی اهمیت بدهی، احتمال وابستگی و اضطراب جدایی بیشتر میشود. جالب است که پژوهشهای نوروساینس نشان داده مغز در این حالت همان مسیرهای دوپامینرژیک اعتیاد را فعال میکند. پس «اهمیت دادن» میتواند شبیه مصرف مواد باشد: دوز کم = ترک، دوز زیاد = اعتیاد و پریشانی. سؤال اینجاست: آیا راهی برای عشق ورزیدن بدون افتادن در این دام وجود دارد؟
راهکار:
این پارادوکس ریشه در نظریه دلبستگی دارد: افراد با سبک دلبستگی اضطرابی بیش از حد اهمیت میدهند و با سبک اجتنابی کم اهمیت. راهحل نه در کم و زیاد کردن، بلکه در ایجاد مرزهای سالم و خودتنظیمی هیجانی است. مثلاً میتوانی هر روز ۱۰ دقیقه به نیازهای خودت توجه کنی قبل از توجه به دیگری.