وقتی عشق فقط یک خیال بود: روانشناسی وابستگی به توهم:
مغز انسان در دلبستگی به تصاویر ذهنی، دوپامین بیشتری نسبت به روابط واقعی ترشح میکند. به این پدیده «لیمرنس» میگویند: عاشق شدن به نسخهای که خودت ساختهای، نه به خود شخص. جالب اینجاست که این فرآیند دقیقاً همان مدارهای عصبی اعتیاد را فعال میکند. پس شاید «خیال مورد علاقه» بودن، نوعی مواد مخدر ذهنی است. 🤔
راهکار:
این حس دقیقاً همان «لیمرنس» است: حالتی که ذهن، تصویری ایدهال از دیگری میسازد و به آن وابسته میشود، نه به خود شخص. تحقیقات نوروساینس نشان میدهد این فرآیند همان مدارهای دوپامین اعتیاد را فعال میکند. شاید سوال واقعی این باشد: چرا ذهن ترجیح میدهد در خیال امن بماند تا ریسک واقعیت؟