معنای عمیق جمله «کویر عاقبت دریاست که به خورشید دل بسته بود»:
آیا میدانستی حدود ۷۰٪ از بیابانهای بزرگ جهان (مثل صحرای آفریقا) میلیونها سال پیش زیر آبهای اقیانوس بودهاند؟ پس این استعاره ریشه در واقعیت زمینشناختی دارد: هر خشکی روزی دریا بوده، و هر دریا روزی به خورشید پیوسته (تبخیر و چرخه آب). در روانشناسی هم به این میگویند «دگرگونی هویتی»: چیزی که سخت و بیجان به نظر میرسد، میتواند به نرمترین و عمیقترین چیز تبدیل شود اگر به منبع نور و معنا متصل باشد. سوال برای بحث: آیا در زندگی خودت لحظهای بوده که «کویر» درونت ناگهان به «دریا» تبدیل شود؟
راهکار:
این جمله رو میشه برای توصیف آدمهایی به کار برد که در ظاهر خشک و بیاحساساند، اما درونشان دریایی از عشق و آرزو نهفته است. شاید خودت هم گاهی کویری باشی که منتظر دریای سرنوشتات.