دلبر بی‌دل

چه دلبری دارم اما قلبش را دیگر ندارم:

در روان‌شناسی، عشق یک‌طرفه مثل قمارِ با پاداش متناوب عمل می‌کند؛ مغز در مواجهه با محبتِ گاه‌به‌گاه، دوپامین بیشتری ترشح می‌کند تا رابطهٔ پایدار. به همین دلیل «نداشتن قلب» معشوق می‌تواند جذابیتش را بیشتر کند. این همان مکانیزم اعتیادآور بی‌پاداشی پیش‌بینی‌ناپذیر است.

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویهٔ «مالکیت عاطفی» دید: آدم‌ها می‌توانند دلبرِ ما باشند بی‌آنکه قلبشان در اختیار ما باشد؛ شاید جذابیت دقیقاً در همین دست‌نیافتنی بودن است.