بغل کردن؛ حقهای که عاشقانه گولمان میزند:
تحقیقات عصبشناسی میگوید بغلکردن بیستثانیهای، اکسیتوسین آزاد میکند و فعالیت آمیگدال را کم میکند؛ پس «گولخوردن» اینجا یک واکنش شیمیایی است نه سادهدلی. در مطالعهای، آغوش مکرر کورتیزول را حدود ۴۳٪ کاهش داد و حتی آستانهٔ تحمل درد را بالا برد. جالبتر اینکه مغز تفاوت بغل واقعی و بغل تصورشده را همیشه تشخیص نمیدهد؛ فقط یادآوری یک آغوش امن میتواند سیستم پاداش را روشن کند. پس این جمله دروغ نیست؛ یک حقیقت عصبی است. سؤال به جامعه: چرا بغل را «فقط یک محبت» میدانیم وقتی اثرش از بسیاری از مسکنها قویتر است؟
راهکار:
ایدهٔ تکمیل: این پیام را به یک چالش بازیگوشانه تبدیل کن؛ مثلاً بگو «دفعهٔ بعد باید دو برابر بغل کنی تا حقهات جواب بده». این ادامه، هم حس شوخطبعی را حفظ میکند و هم طرف مقابل را به تکرار این رفتار دلگرم میکند.