قربون چشات؛ عاشقانهای برای زیبایی از دور:
روانشناسان اجتماعی به این پدیده میگویند «اثر فاصله»: مغز وقتی از کسی دور میشود، برای حفظ پیوند عاطفی، خاطرات مثبت را پررنگتر و جزئیات منفی را کمرنگتر بازسازی میکند. عجیبتر اینکه تصویربرداری عصبی نشان داده دیدن عکس عزیزِ غایب، همان شبکههای دوپامین را فعال میکند که دیدار حضوری فعال میکند؛ یعنی «دوربودی ولی از دورم قشنگی» فقط یک حس شاعرانه نیست، سازوکار بقای دلبستگی در مغز است.
راهکار:
این متن بیش از دلتنگی، از دیدنِ زیبایی در دلِ نبودن میگوید. همان تصویر ماه را نگه دار: بعضی چیزها فقط از فاصلهای که نمیشود بغلشان کرد، کامل دیده میشوند.