دلارا

دوستت دارم بیشتر از جانم؛ عشقی جدا از هرکس:

مغز عاشق، معشوق را شبیه یک پاداش منحصربه‌فرد پردازش می‌کند: دوپامین و نوراپی‌نفرین مدار پاداش را فعال می‌کنند و «جدا از هرکس» شدن، نه فقط شاعرانه، بلکه یک فیلتر عصبی است که توجه را روی یک نفر قفل می‌کند. هلن فیشر این حالت را با وسواس و اعتیاد مقایسه کرده؛ عشق رمانتیک می‌تواند مثل یک «اعتیاد مثبت» عمل کند.

راهکار:

عشق اینجا نه با «بیشتر» اندازه‌گیری می‌شود، نه با «جدا»؛ با یک استثنا شدنِ آرام ساخته می‌شود. دلارا اسم یک نفر نیست، رمز ورود به دنیایی است که فقط دو نفر کلیدش را دارند.