حق با مامان بود؛ چرا همیشه در دسترس بودن دل میزند؟:
در روانشناسی رفتارگرا، تقویت مداوم سریعترین راه خاموشی رفتار است؛ برعکس، تقویت متناوب با فاصلههای نامنظم قویترین وابستگی را میسازد. مغزِ فردِ همیشه در دسترس، بدون تعلیق و انتظار، دوپامینِ پیشبینی را تجربه نمیکند و دلزدگی را با کمارزشی اشتباه میگیرد. اقتصاد رفتاری میگوید «کمیابی» نهتنها قیمت، که میل را بالا میبرد؛ پس در دسترس بودن دائمی ارزش ادراکشده را کاهش میدهد.
راهکار:
این تجربه را میتوان با «عادتپذیری لذتجویانه» توضیح داد: مغز برای محرک تکراری و همیشه در دسترس، ترشح دوپامین را کاهش میدهد. از این زاویه، دلزدگی لزوماً پایان عشق نیست؛ بلکه نبود تعادل میان صمیمیت و استقلال است.